گشت دی آباد چون بغداد ویرانم ز شام / دیده‌ام‌شد نیل مصر از هجر آن رومی غلام
بر سگ نفس آری ار جوع‌البقر غالب شود / گر همه شیر از سرش بیرون رود عشق کنام
بلبل شیراز در بستان زد این دستان که عشق / شد فرامش خلق را در قحط‌سال ملک شام
روز هفتم سال هشتم بد که با دهر دو رنگ / هفت و هشتم برشد از نه گنبد آیینه‌فام
بر دو چشمم تیره شد از شش جهت ربع‌زمین / از فراق آن یگانه شاهد زیباخرام
دور از آن چهری که رشک هشت بستان بهشت / هفت دوزخ را زدم آتش ز قلب مستهام
ده حواسم گشت تیره هفت عضوم شد زبون / بر دو یک افتاد جان از هجر آن ماه تمام
چارده تکبیر برگفتم سه ره دادم طلاق / بر دو گیهان و سه فرع و هفت باب و چار مام
یک دو پاس از شب چو بگذشت آن نگار ده دله / با رخی هر هفت کرده کرد از درگه سلام
گفتمش ای مه نه روی تست ماه چارده / هفت اختر ده یک از نور جمالت کرده وام
موی تو بر روی تو شامیست بر رخسار صبح / روی‌تو در موی‌تو صبحیست‌درآغوش‌شام
نرگسش‌را مست دیدم گفتمش هشیار باش / کز خرد دورست‌مستی خاصه در ماه صیام
گفت هی‌هی تا به کی از می نهی بهتان به من / من اگر مست مدامستم نیم مست مدام
مست از آن شیوا بیانستم‌که نشناسند خلق / کان شکر یا شهد یا جلاب یا شیرین‌کلام
مست از آن سحر حلالستم که با فتوای عقل / هست زین‌پس‌بر سخنگویان‌سخن‌گفتن حرام
مست‌از آن‌وحیم‌که‌شد بی‌پای‌رنج جبرئیل / نازل از عرش معظم بر خواص و بر عوام
مستم از آن نامهٔ متقن که چون حبل‌المتین / نقشبندان معانی را بدانست اعتصام
مست از آن مرقومهٔ نغزم‌که مغز قدسیان / از نقوش عنبرینش روز و شب دارد زکام
مست از آن غوّاص بحر دانشم کز هم گسیخت / لؤلؤ منثور کلکش سلک گوهر را نظام
مستم از آن خامهٔ‌کش‌کش صریر از پختگی / دسث‌پخت‌خاطر سبحان‌وصابی‌کرده‌رخام
مست از آن جام جهان‌بینم که دارد زیر خاک / هم سکندر را خجل زآیینه هم جم را ز جام
مست از آن کشورگشا کلکم که از آزرم آن / تیر میران شد به کیش و تیغ ترکان در نیام
مست از آن تاریخ‌گو مردم که ساید سر به عرش / ز التفات شاه کسری کوس جمشید احتشام
شاه‌ملک‌آرا که هست از تیغ هندی‌پرورش / ملک ترکی را نظام و دین تازی را قوام
بی‌رضایش نطفه در زهدان اگر گردد جنین / باز زی پشت پدر برگردد از زهدان مام
هشت جنت را شمیم لطف او نایب مناب / هفت دوزخ را شراشر قهر او قایم‌مقام
خشم او از آفرینش هیچ نگذارد اثر / گر نگیرد رایض عفوش عنان انتقام
برزند آنگونه بر عرش برین‌کاخش‌که وهم / می‌نیارد فرق کردن کاین کدام و آن کدام
همچو موسیقار از منقار او خیزد نغم / نامهٔ فتحش اگر بندند بر بال حمام
پیک پیکانش پیام مرگ دارد بر زبان / خصم را از راستی بس دلنشینست آن پیام
کوه کز زلزال کفتید ار بپیوندد بهم / زخم‌کوپال تو خواهد هم پذیرفت التیام
ای که گفتی باد در چنبر نبندد هیچکس / یاد پایش را ندیدستی مگر بر سر لجام
برق تیغت چون بخندد ابر گرید بر درخش / ابر کلکت چون بگرید برق خندد بر غمام
مهر اگر گردد سوار رخش گردون گرد تو / کی رسد وهم جهان‌پیما به گردش صبح و شام
مغفر مردان زره هر گه که در دستت خدنگ / کرتهٔ گردان‌قبا هرگه که در دستت حسام
گر به دریا بار بارد ابر دست همتت / فلس پشت ماهیان گردد سراسر سیم خام
گر برد بویی به گلخن یک ره از خویت نسیم / تا قیامت بوی مشک آید ز گلخن بر مشام
صبح صادق تا بود چون روی دلبر با فروغ / شام غاسق تا بود چون موی جانان از ظلام
صبح یارت را مبادا شام تا شام نشور / شام خصمت را مبادا صبح تا صبح قیام