تاج دولت رکن دین غیث زمین غوث زمان / شاه عادل خسرو باذل شهنشاه جهان
مرگ را در مشت‌گیرد اینک این تیغش دلیل / مار در انگشت دارد وینک آن رمحش نشان
خشم او یارد ز هم بگسستن اعضای سپهر / حزم او تاند بهم پیوستن اجزای زمان
چون نماید یاد تیغش آتشین گردد خیال / چون سراید وصف گرزش آهنین گردد زبان
بسکه اسرار نهان از نور رایش روشنست / آرزو از دل پدیدارست و معنی از بیان
ملک ملک اوست تا هر جا که تابد آفتاب / دور دور اوست تا هرجا که گردد آسمان
ناخدا تا داستان عزم و حزم او شنید / گفت زین پس مرمرا این لنگرست آن بادبان
حقه‌باز و ساحرم خوانند مردم زانکه من / در مدیح شه کنم هردم گفتیها عیان
یاد تیغ اوکنم دوزخ فشانم از ضمیر / نام خشم او برم آتش برآرم از زبان
رعد غرّد گر بگویم کوس او هست اینچنین / کوه برّد گر بگویم رخش او هست آنچنان
نام خُلقِ او برم خیزد ز خاک شوره گل / وصف جود او کنم بخشم به‌سنگ خاره جان
نام حزمش بر زبان آرم فلک ماند ز سیر / ذکر عزمن در مبان آرم زمین‌گردد روان
شر‌ح رزم او دهم گردد جوان از غصه پیر / یاد بزم اوکنم پیر از طرب‌گردد جوان
ای سنین عمر تو چون دور اختر بیشمار / وی رسول عدل تو چون صنع داور بیکران
بسکه در عهد تو شایع گشته رسم راستی / شاید ار مرد کمانگر ساخت نتواند کمان