قاآنی › غزل شمارهٔ ۴۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هرکس به هوای جان گرفتار / ما بی تو ز جان خویش بیزار

جا بی‌ تو کنم به خلد هیهات / دل بی‌تو نهم به عیش زنهار

جان بی‌تو به پیکرم بود تنگ / سر بی‌تو به گردنم بود بار

دلهای گشاده از غمت تنگ / جان‌های عزیز در رهت خوار

ابروی تو بر سرم کشد تیغ / مژگان تو بر دلم زند خار

ای تازه جوان که چون جوانی / رفتی و نیامدی دگربار

در سایهٔ زلف خط و خالت / مانند به شبروان عیار

در هند شنیده‌ام که طوطی / شکر شکنست و سرخ منقار

زانسان که خطت به سایهٔ زلف / پیرامن آن لب شکربار

زلفست فراز قدت آری / بر سرو بن آشیان کند مار

کویت به نگارخانه ماند / از حیرت طالبان دیدار