قاآنی › غزل شمارهٔ ۷۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دارم نگار سنگدل سیم سینه‌ای / کز فرط مهر او به دلم نیست کینه‌ای
او همچو کعبه ساکن و خلقی بسان حاج / احرام بسته سوی وی از هر مدینه‌ای
چون زلف عنبرین که بود زیب گردنش / در شهر کس‌ نشان ندهد عنبرینه‌ای
ران پلنگ طعمهٔ من بود و همچو مرغ / از ضعف عشق قانعم اکنون به چینه‌ای