قاآنی › شمارهٔ ۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای که از عشق و عقل می‌لافی / هست نیمی دروع و نیمی راست
عقل داری ولی نداری عشق / زان وجودت اسیر خوف و رجاست
عشق را با امید و بیم چکار / بیم و امید اهل عشق خداست