قاآنی › شمارهٔ ۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای دل از جویی که جز احمد کسش‌ میراب نیست / چون شوی سیراب چون میراب خود سیراب نیست
جو چه باشد بحر بی‌پایان که هر یک‌قطره‌اش / صدهزاران لجهٔ ژرفست کش پایاب نیست