قاآنی › شمارهٔ ۷۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اگر خاموش بینی عارفی را / مزن طعنش که هست آسوده از ذکر
چنان از پای تا سر غرق یارست / که هم ذکرش فراموشست و هم فکر