قاآنی › شمارهٔ ۸۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر وقت که خر برآورد بانگ / وز نعرهٔ او بدردت گوش
فارغ بنشین که گردد آخر / مسکین خرک از نهیق خاموش