قاآنی › شمارهٔ ۸۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من همان رند و مست و بیباکم / که ندارم ز هر دو عالم باک
راستی را دو عالم ار اینست / باد بر فرق هر دو عالم خاک