قاآنی › شمارهٔ ۱۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دایماً چون دو دست اهل دعا / هر دو پایش بر آسمان بودی
غالباً جز به گاه وجد و سماع / کف پا بر زمین نمی‌سودی