جشن محمودیست ساقی خیز تا ساغر زنیم / ساغری ننهاده از کف ساغر دیگر زنیم
چیست ساغر خم چه تاب آرد به کشتی ده شراب / تا به طوفان پشت‌پا چون نوح پیغمبر زنیم
نی‌نی از کشتی چه خیزد ظرف می دریا خوشست / تا در آن دریا سراپا غوطه چون لنگر زنیم
ساقیان برکف میی چون جوهر دانش لطیف / دانشی مَردیم ما باید دم از جوهر زنیم
گنج بادآور ز هرسو بسته رقاصان به پشت / ما تهی‌دستان بیا بر گنج بادآور زنیم
ناصرالدین شاه را محمود شد نایب مناب / وقت آن آمد که آتش در بت و بتگر زنیم
ناصر دینست شه برخیز تا محمود وار / سومنات کفر را آتش به بوم و بر زنیم
تا به بزم شه ز بهر تهنیت یابیم بار / خرگه از هشتم فلک باید که بالاتر زنیم
بزم شه عرشست آنگه ما در او جوییم بار / کز جلالت پشت پا بر چرخ پر اختر زنیم
جشن سلطانیست ما امروز می خواهیم خورد / عیش هی خواهیم کرد و باده هی خواهیم خورد
مژده داد از جشن شاهنشه چو پیک نیک پی / می به فرخ روی پیک نیک پی خواهیم خورد
چون بود شاهنشه ما یادگار جمّ و کی / می به جشن یادگار جم و کی خواهیم خورد
تا درین نیلی خم از مستی دراندازیم شور / سر به سر خمخانهای ملک ری خواهیم خورد
ساغر و چنگ و دف و کف دمبدم خواهیم زد / شیر و شهد و شکر و می پی به پی خواهیم خورد
ما نه‌تنها می به یاد جشن سلطان می‌خوریم / کآب کوثر هم به یاد روی وی خواهیم خورد
دی بود اکنون و می نوشیم تا آید بهار / چون بهار آید علی اللّه تا به دی خواهیم خورد
جانشین محمود غازی کی نشین بالای تخت / گر نباید خورد می امروز کی خواهیم خورد
گر به یاد آن ملک محمود می خوردی ایاز / ما به یاد این ملک محمود می خواهیم خورد
ملک ری را باز از آیینه آیین بسته‌اند / یا ملایک عرش را از نور آذین بسته‌اند
طاق تو پرتوی رنگارنگ چون قوس قزح / خلق بر هر منظری با اطلس چین بسته‌اند
هرشب از سیمین رسن آویخته قندیل‌ها / بر مجرهٔ چرخ گویی ماه و پروین بسته‌اند
زلف مشکین از دو سوی افکنده رقاصان به دوش / از بر یک آ‌فرین گویی دو نفرین بسته‌اند
یا دو مشکین مار بر یک شاخ گل پیچیده‌اند / یا دو حرز از کفر بر بازوی یک دین بسته‌اند
خاطبان عالم بالا عروس ملک را / عقد جاویدان برای ناصرالدین بسته‌اند
هشت باغ خلد را با هفت اقلیم جهان / در قبالهٔ نوعروسش شرط کابین بسته‌اند
شه چو بخت خویش دارد کودکی محمود نام / کآفتاب آسایش اندر مهد زرّین بسته‌اند
جانشین شه شود امروز اندر تهنیت / طبع و کلکم بین چسان این شعر شیرین بسته‌اند
ساقیا می ده که می در جسم جان می‌پرورد / قالب خاکی چه باشد کاسمان می‌پرورد
باده گویی از دم روح‌القدس دارد نژاد / زانکه در تن دم به دم روح روان می‌پرورد
ناشده از لب فرو پیدا شود رنگش ز چشم / لاله‌ای بین کاو به نرگس ارغوان می‌پرورد
می شفیع ماست پنداری که با چندین گناه / در دل و جانمان بهشت جاودان می‌پرورد
همچو خم صاحبدلی باید که داند این سخن / کانکه گل را گل کند دل را همان می‌پرورد
راست گویم بر خم می سجده می‌بایست کرد / زانکه در یکمشت گل یک مُلک جان می‌پرورد
وصف می زین به نیارم کرد کاندر مدح شاه / در زبان چون منی نطق و بیان می‌پرورد
ناصرالدین شه که دایه رأفتش در مهد ملک / کودکی شیراوژن و ملکت‌ستان می‌پرورد
یک جهان جانست جود شه ز بهر خاص و عام / حبذا جودی که جان یک جهان می‌پرورد
توپهای خسروانی اینک آوا می کنند / رعد و برق و ابر خیزد چون دهان وا می‌کنند
بر زمین از آسمان آید مدام آواز رعد / توپها نک برخلاف رعد آوا می‌کنند
از زمین هرّایشان هردم رود زی آسمان / گوش گردون کر شود هر دم که هرّا می‌کنند
درگلوشان مار سرخ و در شکم مور سیاه / طرفه مار و مور بین کاهنگ اعدا می کنند
بنگر آن زنبوره‌ها کز برق آتش هر زمان / همچو زنبوران خون‌آلوده غوغا می کنند
هرطرف جشنیست برپا چیست باعث خلق را / کاین همه رقص و طرب در باغ و صحرا می کنند
سیم و زر هرسو به دامن می‌برند از گنج شاه / جود شه فرموده با خود خلق یغما کنند
آن چه کوه است این که رقاصان مجلس گاه رقص / چون مدار اخترانش زیر و بالا می کنند
جشن محمود است زان رو چون سر زلف ایاز / مشک می‌پاشند و صحن بزم بویا می کنند
تاج می‌نازدکه نیکو تاجداری یافتم / ملک می‌بالدکه فرخ شهریاری یافتم
نصرت از وجد و طرب در رقص کز بازوی شاه / کاخ دولت را ستون استواری یافتم
نخل ملکت در نماکز برگ ریز حادثات / خشک‌بودم تازه گشتم خوش بهاری یافتم
خاک ابران در طرب کز موج طوفان فتن / بس تلاطم داشتم اکنون قراری یافتم
ملک شه‌نازان که بودم در بلا و اضطراب / ایمنم تا چون اتابک پیشکاری یافتم
شاهباز همت شه هفت کشورکرد صید / باز می‌گوید که بس کوچک شکاری یافتم
تیغ خسرو خنده زن کز خون بدخواهان ملک / از پی مستی شراب بی‌خماری یافتم
لعل خندان کز تف خورشد عمری سوختم / تا ز فر افسر شه اعتباری یافتم
رخش شاهنشه ز وجد و شوق هردم شیهه زن / کز نژاد شاه نیکو شهسواری یافتم
بر فراز تخت شاهنشه مکان دارد همی / مهر را ماند که جا بر آسمان دارد همی
از نشاط آن که شه بنشست بر بالای آن / بس که بالد تخت گویی تخت جان دارد همی
تهنیت گویند از بس شاه را از هرکران / خاک و خشت ملک ری گویی زبان دارد همی
بس که می رقصد زمین از خوشدلی در زیر پای / جمله اجزای زمین گویی روان دارد همی
شاه عمر جاودانست از برای شخص ملک / ملک از آن نازد که عمر جاودان دارد همی
کودک مهد ار ولیعهد شهنشه شد چه باک / بخت شه طفلست و فرمان بر جهان دارد همی
بچهٔ شیرست پنداری ملک محمود از آنک / شیرخوارست و دل شیر ژیان دارد همی
در کمانهٔ مهد هر ساعت کند انگشت خویش / بس که عزم بازی تیر و کمان دارد همی
ابر و مژگان خود را دست مالد هر زمان / بس که در دل شوق شمشیر و سنان دارد همی
شاه ما را بخت سعد و اختر مسعود باد / اختر مسعود او را فرّ نامعدو‌د باد
آ‌رزوهایی که هریک هست افزون از دو کون / بر زبان ناورده پیشش حاضر و موجود باد
از وجودش جان بود خرسند و از جودش جهان / یک جهان جان خاک راه این وجود و جود باد
بر در معبود چون شاهان به طاعت صف کشند / سر صف شاهان عادل در بر معبود باد
چون همه قصدش به سوی حرمت دینست و بس / حفظ یزدان قاصد و جان و تنش مقصود باد
هرزمان کارد ملک محمود برتختش سجود / جان یک عالم فدای ساجد و مسجود باد
زین همه مولود و والد کز نتاج آدمند / آن نکوتر والد و این بهترین مولود باد
چون بود روز ولادت با ولیعهدی یکی / مر ملک محمود را کش ملک نامحدود باد
از پی تاریخ سال هردو قاآنی نگاشت / ناصرالدین را نشاط جسم و جان محمود باد