معشوقه به رنگ روزگارست / با گردش روزگار یارست
برگشت چو روزگار و آن نیز / نوعی ز جفای روزگارست
بس بوالعجب و بهانه‌جویست / بس کینه‌کش و ستیزه‌کارست
این محتشمیست با بزرگی / گر محتشم و بزرگوارست
بوسی ندهد مگر به جانی / آری همه خمر با خمارست
در باغ زمانه هیچ گل نیست / وان نیز که هست جفت خارست
ای دل منه از میان برون پای / هر چند که یار بر کنارست
امید مبر کز آنچه مردم / نومیدترست امیدوارست
هر چند شمار کار فردا / کاریست که آن نه در شمارست
بتوان دانست هر شب از عمر / آبستن صد هزار کارست