انوری › غزل شمارهٔ ۲۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای یار مرا غم تو یارست / عشق تو ز عالم اختیارست
با عشق تو غم همی گسارم / عشق تو غمست و غمگسارست
جان و جگرم بسوخت هجران / خود عادت دل نه زین شمارست
جان سوختن و جگر خلیدن / هجران ترا کمینه کارست
در هجر ز درد بی‌قرارم / کان درد هنوز برقرارست
ای راحت جان من فرج ده / زان درد که نامش انتظارست
در تاب شدی که گفتم از تو / جز درد مرا چه یادگارست