انوری › غزل شمارهٔ ۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یارب چه بلا که عشق یارست / زو عقل به درد و جان فکارست
دل برد و جمال کرد پنهان / فریاد که ظلم آشکارست
گر جان منست ازو به جانم / من هیچ ندانم این چکارست
ناید بر من خیال او هیچ / وین هم ز خلاف روزگارست
کارم چو نگار نیست با او / زان بر رخ من ز خون نگارست
زو هیچ شمار برنگیرم / زیرا که جفاش بی‌شمارست