انوری › غزل شمارهٔ ۵۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از بس که کشیدم از تو بیداد / از دست تو آمدم به فریاد

فریاد از آن کنم که آمد / بر من ز تو ای نگار بیداد

داد از دل پر طمع چه دارم / بر خیر چرا کنم سر از داد

مردی چه طلب کنم ز آتش / نرمی چه طلب کنم ز پولاد

شادی ز دل منست غمگین / در عشق تو ای بت پری‌زاد

هرگز دل من مباد بی‌غم / گر تو به غم دل منی شاد

من جان و جهان به باد دادم / ای جان جهان ترا بقا باد