انوری › غزل شمارهٔ ۸۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر کرا با تو کار درگیرد / بهره از روزگار برگیرد
به سخن لب ز هم چو بگشایی / همه روی زمین شکر گیرد
چون زند غمزه چشم غمازت / دو جهان را به یک نظر گیرد
چشم تو آهویی است بس نادر / که همه صید شیر نر گیرد