انوری › غزل شمارهٔ ۸۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مرا صوت نمی‌بندد که دل یاری دگر گیرد / مرا بیکار بگذارد سر کاری دگر گیرد
دل خود را دهم پندی اگرچه پند نپذیرد / که بگذارد هوای او هواداری دگر گیرد
ازو دوری نیارم جست ترسم زانکه ناگاهی / خورد زنهار با جانم وفاداری دگر گیرد
اگر زان لعل شکربار بفروشد به جان مویی / رضای او بجوید جان خریداری دگر گیرد
گل باغ وصالش را رها کردم به نادانی / به جای گل ز هجر او همی خاری دگر گیرد