انوری › غزل شمارهٔ ۹۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هرچه با من کنی روا باشد / برگ آزار تو کرا باشد
چون تو در عیش و خرمی باشی / گر نباشد رهی روا باشد
چند گویی که از بلا بگریز / که ره عشق پر بلا باشد
از بلای تو چون توان بگریخت / چون دلم بر تو مبتلا باشد
با بلا و غم تو عرض کنم / گر جهان سر به سر مرا باشد