انوری › غزل شمارهٔ ۹۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نه چو شیرین لبت شکر باشد / نه چو روشن رخت قمر باشد
با سخنهای تلخ چون زهرت / عیش من خوشتر از شکر باشد
تو به زر مایلی و نیست عجب / میل خوبان همه به زر باشد
کار عاشق به سیم گردد راست / عشق بی‌سیم دردسر باشد
دایم از نیستی عشق توام / هر دو لب خشک و دیده تر باشد
در فراق تو عاشقان ترا / همه شبهای بی‌سحر باشد
عشق و افلاس در مسلمانی / صد ره از کافری بتر باشد