انوری › غزل شمارهٔ ۱۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

درد تو دلا نهان نماند / اندوه تو جاودان نماند
از عشق مشو چنین شکفته / کان روی نکو چنان نماند
آوازهٔ تو فرو نشیند / وز محنت تو نشان نماند
گر با همه کس چنین کند دل / یک دلشده در جهان نماند
از درد تو دل نماند و بیمست / کز بی‌رحمیت جان نماند
از کار جهان کرانه‌ای دل / کازار درین میان نماند
آن سود بسم که تو بمانی / بل تا همه سو زیان نماند