انوری › غزل شمارهٔ ۱۳۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دوش آنکه همه جهان ما بود / آراسته میهمان ما بود

سوگند به جان ما همی خورد / گر چند بلای جان ما بود

بودش همه خرمی و خوبی / شکر ایزد را که آن ما بود

از طالع سعد ما براند / فالی که نه در گمان ما بود

بنشست میان ما و برخاست / آزار که در میان ما بود