انوری › غزل شمارهٔ ۱۳۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دوش تا صبح یار در بر بود / غم هجران چو حلقه بر در بود

دست من بود و گردنش همه شب / دی همه روز اگرچه بر سر بود

با بر همچو سیم سادهٔ او / کارم از عشق چون زربر بود

گرچه شبهای وصل بود خوشم / شب دوشین ز شکل دیگر بود

یا من از عشق زارتر بودم / یا ز هر شب رخش نکوتر بود

کس نداند که آن چه طالع بود / من ندانم که آن چه اختر بود

از فلک تا که صبح روی نمود / انوری با فلک برابر بود