انوری › غزل شمارهٔ ۱۴۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای دلبر عیار ترا یار توان بود / غمهای ترا با تو خریدار توان بود

با داغ تو تن در ستم چرخ توان داد / با یاد تو اندر دهن مار توان بود

بر بوی گل وصل تو سالی نه که عمری / از دست گل وصل تو پر خار توان بود

در آرزوی شکر و بادام تو صد سال / بر بستر تیمار تو بیمار توان بود

صد شب به تمنای وصال تو چو نرگس / بی‌نرگس بیمار تو بیدار توان بود

آنجا که مراد تو به جان کرد اشارت / با خصم تو در کشتن خود یار توان بود