آنرا که غمت ز در درآید / مقصود دو عالمش برآید
در پای تو هرکه کشته گردد / از کل زمانه بر سر آید
با رنج تو راحت دو عالم / در چشم همی محقر آید
خود گر سخن از وصال گویی / کان کیست که در برابر آید
کس نیست که بر بساط عشقت / از صف نعال برتر آید
ماییم و سری و اندکی زر / تا عشق ترا چه درخور آید
پس با همه دل بگفته کای مرد / هرچه آید بر سر و زر آید
گر در همه عمر گویم ای وصل / هجرانت ز بام و در درآید
زان تا ز تو برنیایدم کام / کار دو جهان به هم برآید
تسلیم کن انوری که این نقش / هربار به شکل دیگر آید