انوری › غزل شمارهٔ ۱۶۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ساقیا بادهٔ صبوح بیار / دانهٔ دام هر فتوح بیار
قبلهٔ ملت مسیح بده / آفت توبهٔ نصوح بیار
هین که طوفان غم جهان بگرفت / می همزاد عمر نوح بیار
وز پی نفی عقل و راحت روح / راح صافی چو عقل و روح بیار
دلم از شعر انوری بگرفت / ای پسر قول بوالفتوح بیار