انوری › غزل شمارهٔ ۱۶۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دلدار به طبع گشت رام آخر / وین کار به صبر شد تمام آخر
آن کرهٔ سر کشیدهٔ توسن / بی‌رایض گشت خوش لگام آخر
وان مرغ رمیده وز قفس جسته / باز آمد چون دلم به دام آخر
هرکس که به صبر پای بفشارد / روزی برسد چو من به کام آخر
منشوری نیست دور محنت را / چون یابد دولت دوام آخر