انوری › غزل شمارهٔ ۱۶۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تختهٔ عشق برنوشتم باز / برنویس ای نگار تختهٔ ناز
تا بر استاد عاشقی خوانیم / روزکی چند باب ناز و نیاز
ورقی باز کن ز عهد قدیم / باز کن خاک عشوه از سر آز
هین که روز و شب زمانه همی / ورق عمرمان کنند فراز
چند گویی زمانه در پیش است / بر وفای زمانه هیچ مناز
قصه کوتاه کن که کوته کرد / روز امید انتظار دراز