انوری › غزل شمارهٔ ۱۷۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دوش در ره نگارم آمد پیش / آن به خوبی ز ماه گردون بیش
گشته از روی و زلف خونخوارش / خاک گلرنگ و باد مشک پریش
چون مرا دید ساعتی از دور / آن بت نیکخواه نیک‌اندیش
به اشارت نهان ز دشمن گفت / کالسلام علیک ای درویش