انوری › غزل شمارهٔ ۱۹۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دردا و دریغا که دل از دست بدادم / واندر غم و اندیشه و تیمار فتادم

آبی که مرا نزد بزرگان جهان بود / خوش خوش همه بر باد غم عشق تو دادم

با وصل تو نابوده هنوزم سر و کاری / سر بر خط بیداد و جفای تو نهادم

دل در سخن زرق زراندود تو بستم / تا در غم تو خون دل از دیده گشادم

مپسند که با خاک برم درد فراقت / چون دست غم عشق تو برداد به بادم

با آنکه نباشی نفسی جز به خلافم / هرگز نفسی جز به رضای تو مبادم