انوری › غزل شمارهٔ ۱۹۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هرچند به جای تو وفا دارم / هم از تو توقع جفا دارم
در سر ز تو همچنان هوس دارم / در دل ز تو همچنان هوادارم
از من چو جهان مبر که تو دانی / کز دولت این جهان ترا دارم
بیگانه مشو چو دین و دل با من / چون با غم تو دل آشنا دارم
گویی که مگوی راز با خصمان / حاشا لله که این روا دارم
لیکن به گل آفتاب چون پوشم / چون پشت چو ماه نو دوتا دارم