انوری › غزل شمارهٔ ۲۰۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یارم تویی به عالم یار دگر ندارم / تا در تنم بود جان دل از تو برندارم

دل برندارم از تو وز دل سخن نگویم / زان دل سخن چه گویم کز وی خبر ندارم

دارم غم تو دایم با جان و دل برابر / زیرا که جز غم تو چیزی دگر ندارم

هر ساعتی فریبم دل را به عشوهٔ تو / گویی که عشوهٔ تو یک یک ز بر ندارم

گفتی که صبر بگزین تا کام دل بیابی / صبر از چنان جمالی نشگفت اگر ندارم

صبرم چگونه باشد از عشق ماهرویی / کاندر زمانه کس را زو دوستر ندارم