انوری › غزل شمارهٔ ۲۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نگارا جز تو دلداری ندارم / بجز تو در جهان یاری ندارم
بجز بازار وسواس تو در دل / به جان تو که بازاری ندارم
اگرچه خاطرم آزردهٔ تست / ز تو در خاطر آزاری ندارم
ز کردار تو چون نازارم ای دوست / که در حق تو کرداری ندارم
ترا باری به هر غم غمخوری هست / غم من خور که غمخواری ندارم
بسان انوری در گلستانم / چه بدبختم که خود خاری ندارم