انوری › غزل شمارهٔ ۲۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر عزیزم بر تو گر خوارم / چه کنم دوستت همی دارم
بر دلم گو غمت جهان بفروش / با چنین صد غمت خریدارم
سایه بر کار من نمی‌فکنی / این چنین نور کی دهد کارم
هیچ گل ناشکفته از وصلت / هجر تا کی نهد به جان خارم
گویمت جان من بیازاری / ور تو جانم بری نیازارم
خویشتن را بدین میار چو من / خویشتن را بدان نمی‌آرم
گویی ار جز خدای دارم و تو / انوری از خدای بیزارم
هم تو دانی که این چه دستانست / رو که شیرین همی کنی کارم