انوری › غزل شمارهٔ ۲۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کار جهان نگر که جفای که می‌کشم / دل را به پیش عهد وفای که می‌کشم

این نعره‌های گرم ز عشق که می‌زنم / این آه‌های سرد برای که می‌کشم

بهر رضای دوست ز دشمن جفا کشند / چون دوست نیست بهر رضای که می‌کشم

دل در هوای او ز جهانی کرانه کرد / آخر نگویدم که هوای که می‌کشم

ای روزگار عافیت آخر کجا شدی / باری بیا ببین که برای که می‌کشم

شهریست انوری و شب و روز این غزل / کار جهان نگر که جفای که می‌کشم