انوری › غزل شمارهٔ ۲۱۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جانا ز غم عشق تو امروز چنانم / کاندر خم زلف تو توان کرد نهانم

بر چهره عیان گشت به یکبار ضمیرم / وز دیده نهان کرد به یکبار نشانم

زین بیش ممان در غم خویشم که از این پس / دانی که اگر بی‌تو بمانم بنمانم

از دست فراقت اگرم دست نگیری / زودا که فراق تو برد دست به جانم

هرچند که اندیشه کنم تا غرض تو / از کشتن من چیست همی هیچ ندانم