انوری › غزل شمارهٔ ۲۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بی‌تو جانا زندگانی می‌کنم / وز تو این معنی نهانی می‌کنم
شرم باد از کار خویشم تا چرا / بی‌تو چندین زندگانی می‌کنم
تو نه و من در جهان زندگان / راستی باید گرانی می‌کنم
صبر گویم می‌کنم لیکن چه صبر / حیلتی چونین که دانی می‌کنم
از غمم شادی و تا بشنیده‌ام / از غم خود شادمانی می‌کنم
در همه راه تمنا کردمی / بر سر ره دیده‌بانی می‌کنم