انوری › غزل شمارهٔ ۲۳۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آخر به مراد دل رسیدیم / خود را و ترا به هم بدیدیم

از زلف تو تابها گشادیم / وز لعل تو شربها چشیدیم

بی‌آنکه فراق هم‌نفس بود / با تو نفسی بیارمیدیم

بر دست تو توبها شکستیم / بر تن ز تو جامها دریدیم

ناز تو به طبع دل ببردیم / راز تو به گوش جان شنیدیم

با ما به زبان رسم و عادت / زرقی که فروختی خریدیم

سر بر خط عهد تو نهادیم / خط گرد زمانه درکشیدیم