انوری › غزل شمارهٔ ۲۵۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای مردمان بگویید آرام جان من کو / راحت‌فزای هرکس محنت‌رسان من کو
نامش همی نیارم بردن به پیش هرکس / گه گه به ناز گویم سرو روان من کو
در بوستان شادی هرکس به چیدن گل / آن گل که نشکفیدست در بوستان من کو
جانان من سفر کرد با او برفت جانم / باز آمدن از ایشان پیداست آن من کو
هرچند در کمینه نامه همی نیرزم / در نامهٔ بزرگان زو داستان من کو
هرکس به خان و مانی دارند مهربانی / من مهربان ندارم نامهربان من کو