انوری › غزل شمارهٔ ۲۷۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای دیر به دست آمده بس زود برفتی / آتش زدی اندر من و چون دود برفتی
چون آرزوی تنگ‌دلان دیر رسیدی / چون دوستی سنگ‌دلان زود برفتی
زان پیش که در باغ وصال تو دل من / از داغ فراق تو برآسود برفتی
ناگشته من از بند تو آزاد بجستی / ناکرده مرا وصل تو خشنود برفتی
آهنگ به جان من دلسوخته کردی / چون در دل من عشق بیفزود برفتی