انوری › غزل شمارهٔ ۳۱۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

این همه چابکی و زیبایی / این چنین از کجا همی آیی
چون مه چارده به نیکویی / چون بت آزری به زیبایی
مه نخوانم ترا معاذالله / مه نهانست تا به پیدایی
ماه سرد و ترست و رنگ‌آمیز / شب دو و بی‌قرار و هرجایی
کی توان کردنت همی مانند / که تو خورشید عالم‌آرایی