انوری › شمارهٔ ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

انوری چون خدای راه نمود / مصطفی را به نور لوشینا
برد قدرش به دولت فرقان / پای بر فرق گنبد مینا
نور عرشش به عرش سایه فکند / چون تجلی به سینهٔ سینا
مسکن روح قدس شد دل او / نی دل تنگ بوعلی سینا
سخن از شرع دین احمد گو / بی‌دلا ابلها و بی‌دنیا
چشم در شرع مصطفی بگشا / گر نه‌ای تو به عقل نابینا