انوری › در شرح اشتیاق گوید| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به خدایی که از میان دو حرف / هفت چرخ و چهار طبع انگیخت
بوی کافور و عود و مشک آورد / رنگ طاوس و کبک و زاغ آمیخت
که مرا درد هجر تو بر سر / خاک اندوه و آتش غم بیخت
از برم دل به خدمت تو رسید / وز تنم جان ز فرقت تو گریخت
این چنین کارها زمانه کند / با زمانه نمی‌توان آویخت