انوری › در مدح گوید| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای سروری که از گل دل قامت قلم / بی‌خدمت دوات تو بسته کمر نخاست
بادا همیشه ملک جمال تو منتظم / کز کاف کن فکان چو وجودت گهر نخاست
بی‌طبع دلگشای تو از سنگ زر نخاست / بی‌لفظ جانفزای تو از نی شکر نخاست
دعوی همی کنم که در آفاق چون تویی / از مسند امامت صدری دگر نخاست