جامی › اشارت به معنی تنزیه که متقضای عقل و تشبیه که موجب سم| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بخش ۴ - اشارت به معنی تنزیه که متقضای عقل و تشبیه که موجب سمع است با تنبیه بر آنکه کمال در مرتبه جمع است

وصف حق حق به خود تواند گفت / این گهر را خرد نداند سفت

شرح اوصاف ذات او ده ازو / کس نداند صفات او به ازو

هر چه خود را به آن کند توصیف / مکنش بر خلاف آن تعریف

وانچه خود را ازان کند تقدیس / تو در اثبات آن مکن تلبیس

نه به تنزیه شو چنان مشغوف / که به نفی صفت شوی موصوف

نه به تشبیه آنچنان مایل / که به جسم و جهت شوی قایل

هر چه تقدیس ذات و تنزیه است / وانچه مشعر به نفی تشبیه است

مرجع آن بود تجرد ذات / از تلبس به مقتضای صفات

هر چه تشبیه باشد و تحدید / وانچه مبنی ز حصر یا تقیید

منشاء آن بود تلبس عین / به ظهور از ملابس کونین

گر تو ز ارباب ذوق و ادراکی / وز تقید به یک طرف پاکی

می کن اینسان که کردمت تنبیه / جمع تنزیه را مع التشبیه

هر یکی را به جای او می دار / چشم بر مقتضای او می دار

در صفت های حق مشو یک چشم / می گشا سوی هر یک اندک چشم

می کن از شر اعور دجال / استعاذت در اکثر احوال

معتدل شو که هر که اهل دل است / در جمیع امور معتدل است

وسط آمد محل عز و شرف / به وسط روی نه ز هر دو طرف

تا رساند تو را به فر و بها / حکم خیرالامور اوسطها