بخش ۹ - خطاب زمین بوس با ترغیب در رعایت رعایا و شفقت بر عموم برایا
ای به شاهی بلند آوازه / کردی آیین خسروی تازه
دل تو نقد عدل راست محک / نیست چون دال و لام ازو منفک
شد چو با عین عاطفت دل تو / متصل عدل گشت حاصل تو
حق ز شاهان به غیر عدل نخواست / آسمان و زمین به عدل بپاست
سلطنت خیمه ایست بس موزون / کش بود راستی و عدل ستون
گر نباشد ستون خیمه به جای / چون بود خیمه بی ستون بر پای
شاه باشد شبان و خلق همه / رمه و گرگ آن رمه ظلمه
بهر آنست های و هوی شبان / تا بیابد رمه ز گرگ امان
چون شبان سازگار گرگ بود / رمه را آفتی بزرگ بود
لطف با گرگ کار بیخرد است / مرحمت بر رمه به جای خود است
گرت افتد به مرحمت میلی / رمه باشد به آن ز گرگ اولی