بخش ۱۹ - در کشف و اظهار آنکه در نفس کلمه طیبه لااله الاالله اشارتی هست به ستر و اخفای آن
حرفها را به وقت نطق و بیان / شفه آمد منصه اعلان
گر تأمل کنی درین کلمه / بنگری حال حرفهاش همه
بی گمان دانمت به آن گروی / که یکی نیست زان میان شفوی
مخرج حرفهاش جز شفه است / نسبت آن سوی شفه سفه است
وین اشارت بدان بود که مدام / بایدش در حریم ستر مقام
این سبق پیشه کن چه روز و چه شب / بی فغان زبان و جنبش لب
پیش روشندلان بحر صفا / ذکر حق گوهر است و دل دریا
پرورش ده به قعر آن گهری / که نیاید به لب ازان اثری
تا خدا سازدش به نصرت و عون / گوهری قیمتش فزون ز دو کون