انوری › شمارهٔ ۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به خدایی که در دوازده میل / هفت پیکش همیشه در سفرست
تختهٔ کارگاه صنعت اوست / کو سواد مه و بیاض خورست
چمن بوستان نعت ترا / خاطرم آن درخت بارورست
که ز مدح و دعا و شکر و ثنا / رایمش شاخ و بیهخ و برگ و بر است