بخش ۴۵ - بیان فرمودن پاشاه که مقصود از این امر اتیان بفعل مأمور به بود بلکه غرض آن بود که آنچه در سرشت شماست از انقیاد و عناد ظاهر شود
چون گذشت از حد آن جحود و عناد / شاه گفتا خدات صبر دهاد
چند ازین گفت و گوی بیهوده / که زبان زان مباد آلوده
امر من بهر آزمون شماست / نه مرا آرزوی خون شماست
خواستم تا درین فضای وجود / سر معلوم من شود مشهود
آنچه دانسته ام چه زین و چه شین / از شما بینمش به رأی العین
هر چه در هر کدام مکتوم است / پیش من لایزال معلوم است
تا ز قوت همه به فعل آید / زان سبب امر و نهی می باید
کی بود امر مقتضی موجود / فعل ها را درین نشیمن بود
عبد مأمور ازان کند بی مر / ترک اتیان بما به یؤمر