بخش ۵۴ - اشارة الی ما قاله بعض کبراء العارفین فی معنی قوله تعالی «یا ایها الناس اتقوا ربکم » الایة ان الامر ذم و حمد فکونوا وقایته فی الذم واجعلوه وقایتکم فی الحمد تکونوا ادباء عالمین
متقی نفس خویش را چو شناخت / در شرورش وقایه حق ساخت
سپری شد به پیش حق که مدام / دارد او را نگه ز تیر ملام
هر چه آمد ز جنس نقصان پیش / داشت مسند به نفس ناقص خویش
گر چه در کیش صاحب تفرید / آن تقاضا همی کند توحید
که همه فعل ها چه زشت و چه خوب / بی وسایط به حق بود منسوب
لیک از آنجا که شیوه ادب است / نسبت فعل شر به حق عجب است
همچنین از مقوله افعال / هر چه دید از قبیل خیر و کمال
ساخت خاطر تهی ز وایه خویش / کرد حق را در آن وقایه خویش
نزد از نفس و فعل نفس نطق / داشت بی واسطه مضاف به حق
تا نیفتد در آن فساد و خلل / از ظهور و غرور نفس دغل
نزند سر ریا و عجب ازوی / گرددش نامه رعونت طی