جامی › تمثیل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به رهی تیز می گذشت کسی / دامنش را گرفت بوالهوسی
که روان باش نام خویش بگوی / لقب باب و مام خویش بگوی
گفت روزی که زادم از مادر / نام من قلتبان نهاد پدر
نام خود گفتمت تو هم به قیاس / نام آن هر دو را ازین بشناس
بسته خاطر به کار خویشتنم / بیش ازین نیست فرصت سخنم